Wednesday, November 18, 2009

ചില ചതികള്‍

കാല്‍ വെട്ടും മുന്പ്,
അവര്‍ യാചിച്ചു.
വെട്ടരുതെന്ന്.
എന്തുകൊണ്ട്?
ഇനിയും കാതങ്ങള്‍,
നടക്കാനുണ്ടെന്ന്!
വേണ്ട, ഞാന്‍-
ചുമലില്‍ ഏറ്റും.
എങ്കിലും വെട്ടരുതെന്ന്!
എന്തുകൊണ്ട്?
നിശബ്ദത.
പറയൂ..
ഉത്തരമില്ലാത്ത-
കാലുകള്‍ എനിക്ക്.

കൈ വെട്ടുമ്പോള്‍
വിലപിക്കേണ്ട,
ഭക്ഷണം ഞാന്‍
ഊട്ടിത്തരാം,
അഗാധമായ
വാത്സല്യത്തോടെ.
എങ്കിലും..
കാരണം പറയൂ?
ഉത്തരമില്ല.
ഉത്തരമില്ലായ്മകള്‍
എന്നെ
ആയുധം ഏന്തിക്കും.

തല വെട്ടുമ്പോള്‍,
നഷ്ടപ്പെടുന്ന മുഖത്തെയോര്ത്ത്
ഭയമോ?
ഞാന്‍ ആശ്വസിപ്പിക്കാം.
മുഖമുള്ളത്തിന്റെ
പേരിലല്ലാതെ,
ആരുമിന്നോളം
കുരിശേറിയിട്ടില്ല.

ഇക്കുറി അവര്‍,
എന്നെ ചതിച്ചു.
മിടിക്കുന്ന ഹൃദയത്തെ
നിലപ്പിച്ച്
അവര്‍ എന്നെ ചതിച്ചു.

3 comments:

മാറുന്ന മലയാളി said...

അങ്ങനെ ആ ജീവിതവും ഒടുങ്ങി.......:)

idiot of indian origin said...

തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്ന ഒരു മുഖം ഇല്ലെങ്കില്‍ ആരും കുരിശ്ശില്‍
ഏറ്റപ്പെടില്ല ? ഈ കവിത എഴുതിയപ്പോ നിന്റെ മനസ്സില്‍ എന്തായിരുന്നു
എന്ന് പിടികിട്ടുന്നില്ല അനി .
ഈ വീക്ക്‌ ഏന്‍ഡ് മൌന വൃതമാണോ കുട്ടീ ?

ഗുപ്തന്‍ said...

ഒരുപാടെന്തൊക്കെയോ പറയുന്ന കവിത. ഇഷ്ടപ്പെട്ടു.

***

ഈ ബ്ലോഗിലെ പല കവിതകളും ഇഷ്ടമായി. ലേഖനങ്ങളില്‍ മിക്കതിലും പ്രസക്തമായ ആശയങ്ങളുണ്ട്. കഥകളിലും. പക്ഷെ ആശയങ്ങള്‍ ആശയങ്ങളായി നില്‍ക്കുന്നതേയുള്ളൂ എന്ന് തോന്നി.