Monday, November 16, 2009

ഇര


ഇരയും, വേട്ടക്കാരനും,
എക്കാലത്തെയും
പ്രതീകങ്ങളാണ്.

വേട്ടക്കാരന്റെ ക്രൌര്യമോ,
സ്മൃതിനാശനമോ,
ഇരയെ ചകിതയാക്കുന്നില്ല.

അര്‍ദ്ധ സുഷുപ്തിയിലും,
സ്വന്തം ശിരസ്സിന്,
ഇര കാവല്‍നില്ക്കുന്നു.

ഉണര്ന്നെണീറ്റ,
സ്വന്തം ജാഗരൂകത,
ഇരയെ വിടാതെ പിന്‍തുടരുന്നു.

അവിശ്വാസത്തിന്റെ പാഠങ്ങള്‍,
ഒരിക്കല്‍ മറിച്ചു തള്ളിയവ,
ഇര ചൊല്ലി പഠിക്കുന്നു.

ആ പാഠത്തോടെ വരണ്ട,
ഇരയുടെ സ്വപ്നത്തിലെ -
നീര്‍ചോലകള്‍ക്കും,
ആവിയായ ശുഭാപ്തിയ്ക്കും,
നഷ്ടപരിഹാരം എവിടെ ലഭിക്കും?

3 comments:

biswajith said...

അര്‍ദ്ധ സുഷുപ്തിയിലും,
സ്വന്തം ശിരസ്സിന്,
ഇര കാവല്‍നില്ക്കുന്നു.

An image that refuse to fade !
powerful and lingering.
its good anila [smile]

biswajith.

idiot of indian origin said...

പിന്‍ കഴുത്തില്‍ ചുംബിക്യും എന്നോര്‍ത്തവന്‍
ചിറകുകള്‍ ഛെദിക്യെ ചോര വാര്‍ന്നത്‌ ഹൃദയത്തിലോ ?
പ്രണയത്തിനു ഇളം തണുപ്പല്ല എന്നറിഞ്ഞപ്പോള്‍ പൊള്ളിയത്‌
മൂക്കോ അകക്കാമ്പോ ?
മൃഗയാ 'വിനോദം' ക്രൂരമായി തറയുന്നത്‌
ഇരയുടെ കരളില്‍ മാത്രം !
അഴികള്‍ പോലും വേണ്ടാത്ത തടവറയില്‍ നിന്നും
സ്വപ്നങ്ങളെ മോചിപ്പിക്യൂ .
വിമൂക ഭൂമിയിലെ ചാരത്തില്‍ നിന്നും
ഉയിര്‍ ചിക്കിയെടുക്കാന്‍ അവിരാമം യത്നിക്യൂ.
അവിശ്വാസത്തിനും അപ്പുറം പാഠങ്ങള്‍ ഉണ്ടോ എന്നറിയാന്‍
ത്യാഗത്തിന്റെയും , തിമിരത്തിന്റെയും സാധൂകരണം ഇല്ലാതെ ,
പ്രണയത്തിന്റെ പേരില്‍ പോലും അല്ലാതെ ,
നൈമിഷികതയുടെ , വെറും ആകാംക്ഷയുടെ പേരിലെങ്കിലും
ആ പിന്‍വാതില്‍ കടന്നു നോക്കൂ .
നഷ്ടങ്ങള്‍ക്കൊക്കെയും പരിഹാരം ഉണ്ടെങ്കില്‍
നഷ്ടസ്മ്രിതികള്‍ വിസ്മൃതമാവില്ലേ?
അതുമൊരു നഷ്ടം തന്നെയല്ലേ ?
പക്ഷെ ,
"വിടാതെ പിന്തുടരുന്ന " ജാഗരൂകതയും
ഇരയെ വേട്ടയാടുകയാണോ ?

.... സങ്കടപ്പെടുത്തുന്ന കവിത !
നല്ല കവിത !...

postmodernist said...

Please send your poems to the malayalam weeklies. The space for women writters in malayalam literature is high...........