Saturday, May 8, 2010

മുട്ട

വെള്ളയുടുപ്പിട്ട
കുഞ്ഞു മുട്ട
തട്ടാതെ,മുട്ടാതെ,
പൊട്ടിയൊലിക്കാതെ
അവള്‍ പണിപ്പെട്ടു,
താഴെ വീണാല്‍ നോക്കേണ്ട തന്നെ!
ചിതറിപ്പരക്കും മഞ്ഞയെന്നാണ് മുന്‍വിധി.

ആകസ്മികമായ പതനത്തിനിടെ,
റബ്ബര്‍ പന്തിന്റെ ആത്മാവ്
കോഴിമുട്ടയെ ആവേശിച്ചിരിക്കണം.
വീണിട്ടും വീണിട്ടും
വീണ്ടുമുയര്‍ന്നപ്പോള്‍
തിരികെയെടുത്ത്  കൈകളില്‍ വച്ചു.

6 comments:

idiot of indian origin said...

ചേച്ചി വിളിച്ചു ചോദിച്ചു ,
" നീ അനിലയുടെ പുതിയ കവിത കണ്ടില്ലേ"?

നീ മൌനത്തിന്റെ വലയത്തിനുള്ളില്‍ സമാധിയിലാണ്
എന്നറിയാമായിരുന്നത് കൊണ്ട്, ഞാന്‍ നിന്റെ ബ്ലോഗ്‌
തുറന്നതുമില്ല !

അപ്പൊ ദേ, മുട്ടത്തോട് പൊട്ടിച്ചൊരു കുട്ടിക്കവിത !
പെട്ടെന്ന് തട്ടിക്കൂട്ടിയത് എന്ന് ഒഴുക്കന്‍ വായനയില്‍
തോന്നാമെങ്കിലും. ഇതിലൊരു ആര്‍ദ്രതയുള്ള,
സഹാനുഭൂതിയോടെ ക്ഷമിക്യുന്ന പെണ്‍ ഹൃദയവും
പുറംതോട് പൊട്ടിക്യുന്നുണ്ട് !

നിന്റെ കയ്യിലെ സുരക്ഷിതത്വത്തില്‍ നിന്നും
വഴുതി വീണു ,പൊട്ടി മഞ്ഞയൊലിപ്പിച്ചു
ചിതറിപ്പരക്കാന്‍, മുട്ടക്യുള്ള വൈമനസ്സ്യമാവും
പരകായ പ്രവേശത്തിലൂടെ റബ്ബര്‍ പന്തായി
നിന്റെ കയ്യിലെക്യു തന്നെ തിരിച്ചു കുതിക്യാന്‍
അതിനെ വീണ്ടും വീണ്ടും പ്രേരിപ്പിച്ചത് !

ഹരീഷ് കീഴാറൂർ said...

പ്രതികരിക്കാറില്ലെങ്കിലും അനിലയെ ഞാൻ വായിക്കാതെ പോകാറില്ല.എന്തുപറ്റി നിന്റെ എഴുത്തിലെ തീ കെട്ടുപോകാൻ.
ഉടഞ്ഞൊടുങ്ങാതെ
ഉയിരുകൊള്ളാൻ
നിനക്ക് കഴിയും.
പ്രതിരോധത്തിലേയ്ക്കല്ല,പ്രതികരണത്തിലേയ്ക്കു തന്നെ തിരിച്ചുവരൂ പ്രീയപ്പെട്ട കൂട്ടുകാരി.

Basil Joseph said...

കവിത കുറച്ച ഒളിച്ചു വച്ചൊക്കെ പറയണം. ഇങ്ങനെ തുറന്നു പറയനാനെങ്ങില്‍ എന്തിനാണ് കവിത, അതങ്ങ് പറഞ്ഞാല്‍ പോരെ എന്ന് എന്നോട് ഒരാള്‍ ചോദിച്ചിട്ടുണ്ട്...അതൊരു സത്യമല്ലേ?

ഈ കവിതയുടെ ആദ്യ ഭാഗം എനിക്കിഷ്ടമായി.....പക്ഷെ ആകെ ഒരു മ്ലാനത..

Anila Balakrishnapillai said...

i tried to express one thing that there is nothing in life which will break up like an egg shell, in my experience there is an opportunity to made experiments with life.
surely i wanted to express a kind of positive attitude, but i am not sure that the poem became successful to express it.

Minesh R Menon said...

ആദ്യമായിട്ടാണ് ഇവിടെ. ബ്ലോഗ്‌ ഇഷ്ടപ്പെട്ടു . അപ്പോള്‍ വീണ്ടും കാണാം

Basil Joseph said...

why you are not writing?