Sunday, June 13, 2010

വറചട്ടിയില്‍ നിന്ന്

വറക്കുമ്പോളും, മറിച്ചിടുമ്പോളും,
കുത്തുമ്പോളും, തിരിച്ചിടുമ്പോളും,
അവള്‍ക്ക് പ്രണയമായിരുന്നു.

എണ്ണ പകരും മുന്പ്,
വറചട്ടിയില്‍ നിന്നുമവള്‍ പറഞ്ഞു,
അരുത്! കൊളസ്ട്രോള്‍!
അവന്‍ തലയാട്ടി സമ്മതിച്ചു.

പിന്നെയവള്‍ തന്നെ,
പാകം പറഞ്ഞു നല്‍കി.
മുളകെത്ര?
ഉപ്പെത്ര?
അവന്റെ ആരോഗ്യമത്രേ പ്രധാനം!

അവന്റെ രസമുകുളങ്ങളില്‍
താനലിയുമെന്നോര്‍ത്തപ്പോള്‍,
പ്രണയ പാരവശ്യത്താല്‍
അവളുടെ മിഴികള്‍ ചുവന്നു തുടങ്ങി.

ഭക്ഷിക്കും മുമ്പവന്‍ പ്രാര്‍ത്ഥന ചൊല്ലി,
ഇന്നൊരു വിചിത്രമത്സ്യത്തെ ആഹരിക്കുന്നു,
വറചട്ടിയില്‍ നിന്നുപോലും
പോള്ളലേല്‍ക്കാത്തവള്‍,
എന്റെ വയറു കേടാക്കാതിരിക്കേണമേ!

ശേഷമവളെ നാവു തൊടാതെ വിഴുങ്ങി.

10 comments:

ഉപാസന || Upasana said...

സുന്ദരം.

vinus said...

ഉഗ്രൻ ...രസമുകുളങ്ങളിൽ അലിഞ്ഞില്ലെങ്കിലും ജീവിതകാലം മുഴുവൻ ഒരു മുള്ളായി അവന്റെ തൊണ്ടയിലിരിക്കാൻ കഴിയട്ടെ

idiot of indian origin said...

പ്രണയ മത്സ്യത്തിന്റെ
ആസന്ന മരണ ചിന്തകള്‍ കൊള്ളാം !
ഇനി വീണ്ടും അനുയായികളുടെ എണ്ണം
കൂടുമല്ലോ അനീ !;-)

പദസ്വനം said...

He he Anila.....


The new look ... its amazing.....
Refreshing.....

Engine pattunnu ingine ellam ezhuthan....??
Veritta chinthakal...

Keep writing friend....

SAJAN S said...

നന്നായിട്ടുണ്ട്....പതിവുപോലെ ......
ആശംസകള്‍......

Don Suseelan said...

ഗ്ലംഭീരം !

Basil Joseph said...

ഗംഭീരമായിരിക്കുന്നു അനില.ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നെങ്ങില്‍ അത് പോലെ കവിത്വവും പ്രണയവും ഒക്കെ തിരിച്ചു വരുന്നു..

Anilabalakrishnapillai said...

thank you for the comments....

ഹരിയണ്ണന്‍@Hariyannan said...

ഈ കവിതയിലങ്ങോളമിങ്ങോളം കവിത നിറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.

എന്നിട്ട് അവന്റെ വയറിളകിക്കാണുമല്ലേ? :)

Anilabalakrishnapillai said...

ey...
avalalle? she is not problematic.. :)